Dziura Ozonowa

O dziurze ozonowej słyszał każdy. Niektórzy próbują bagatelizować ten problem, podobnie też jest z efektem cieplarnianym. Skupmy się jednak na dziurze ozonowej, czym ona jest?

Żeby w ogóle pisać o dziurze ozonowej trzeba napisać o ozonosferze. Ozonosfera jest to część atmosfery (od około 20 kilometra do ok. 50 kilometra), występuje w niej podwyższona koncentracja ozonu (O3). To właśnie obniżenie koncentracji ozonu w tej części atmosfery nazywa się dziurą ozonową.

Spadek koncentracji ozonu jest szczególnie widoczny w przypadku obszarów w rejonie bieguna południowego. Zmniejszenie koncentracji ozonu w ozonosferze, czyli dziura ozonowa jest niebezpieczna dla życia na ziemi. Zresztą można na ten temat poczytać na naszej stronie internetowej.

Historia Dziury Ozonowej.

Dziura ozonowa została odkryta dość niedawno. Dramatyczne zmniejszenie się warstwy ozonu w atmosferze nad Antarktydą zostało zauważone po raz pierwszy w latach siedemdziesiątych (1970) przez grupę naukowców z The British Antarctic Survey (BAS).

Kiedy w 1985 po raz pierwszy zmierzono poziom ozonu w atmosferze nad Antarktydą, rezultat był tak dramatyczny, iż naukowcy myśleli, że ich urządzenie jest zepsute. Urządzenie do pomiarów zostało wymienione 7 miesięcy później na nowe. Nowa maszyna wskazała te same numery. Dziura Ozonowa z powodu działalności człowieka powiększa się każdego roku od 0,2% do 0,8%.

Dziura Ozonowa wciąż się rozrasta w szczególności na obszarze Południowej Argentyny i Chile. Nad Antarktydą zaś Dziura Ozonowa zmniejsza swoją objętość dzięki niewielkiej ilości związków i pierwiastków chemicznych przenikających do atmosfery. Głównym powodem są jednak wiatry stratosferyczne spychające ozon w kierunku równików.