29 listopda w Cancun, meksykańskim mieście, zaplanowany jest kolejny światowy szczyt klimatyczny (COP16). Wszyscy wielcy uczestnicy tego rynku z niecierpliwością czekają na decyzje dotyczące zezwoleń na emisję gazów cieplarnianych. Dotyczyć one będą ewentualnych zmian czyli wypracowania nowego ładu klimatycznego. Jeżeli tak też się stanie to ustanowienia z 1997 roku z Japonii przestaną już obowiązywać.

Każdy myśli o jak najkorzystniejszych ustaleniach dla swojego kraju. Nie ma się więc co dziwić, że dla krajów takich jak Kanada, Japonia, Hiszpania czy Włochy najkorzystniejsza okazałaby się wymiana w zakresie posiadanych uprawnień. Różnorodność rynków krajowych sprawia, że dla niektórych państw handel uprawnieniami do emisji CO2 staje się wielką szansą, dla innych zaś nieistotnym problemem.

Najbardziej zagorzałym uczestnikiem rynku uprawnień do emisji gazów cieplarnianych jest oczywiście Unia Europejska. Aspiruje ona do bycia liderem podczas nadchodzących negocjacji. Pomimo wielu rozbieżności interesów, wiele państw członkowskich poczyniło już kroki w celu wypracowania wspólnego stanowiska. Dotyczy ono ilości emisji gazów przyznawanych dla konkretnych państw czego efektem jest wspólna deklaracja ograniczenia emisji -20 % redukcji do 2020 roku. Wymagane jest również od państw wysoko rozwiniętych porównywalnych postanowień.